Sîneye Gömülen Sızı


 Ey mehtap,

lütfuna mübtelayım senin;

ışığın bana

daima biraz mesafeli.


Gönül der ki:

sa‘y etsem de

zuhur etmez bana

muradın kapısı.


Tâ derindendir yaram,

ondandır

sızısı gecikmez.


Ben,

incitse de

cerahasını sînesine gömenlerdenim;

feryadı değil

yükü seçenlerden.


Bilirim,

her bekleyiş

bir karşılıkla mühürlenmez.

Bazı kapılar

doğru niyetle çalınır

ama açılmaz.


Yola revan olurum yine de;

çünkü durmak

yaraya ad verir,

yürümek

onu kader sayar.


Ve ben

ışık değse bile

ısınmayı talep etmeyenlerdenim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kırılgan Direnç

Resim
 mahzun bir bakışla kayboluyorum, yüreğimi yaralıyor bu hengamelerin içinde. gönlümde saklıyorum, kimse görmesin diye... biri görse, duysa, kuş misali avuçlarımdan uçup gidecekmiş gibi. bu yüzden sessizce, ürküp gitmesin diye içimde gizliyorum. hep bir endişe zihnimi kurcalıyor; korktuğun halde bırakmamak nasıl bir his, bilir misin sa’ye? soğuktan titrersin de ayakta kalmak için direnirsin ya — öyle titriyor yüreğim de. mahzun bir sessizlik sardı içimi, düşersem dağılırım belki, ama ayakta kalmaya da takatim yok artık.
Devamı

Varoluş

Resim
Üstümde bütün nazarlar, Soğuk bir rüzgâr gibi terimi delip geçiyor. Üşüyorum Füsun, Üşümek deride değil, iliklerimde... Bakışlar — gölgeler gibi sinmiş üzerime, Ben, ben olmaktan çıkıyorum. İnsanın var olma çabası, Yıkık bir duvarı yeniden örmek gibi: Parça parça, Zor, Ve külfetli. Ama içimde bir ses fısıldıyor: "Kendini bulan, Rabbini bulur." Gökteki kuşlar Kanatlarında taşısın bu yeminimi, Rüzgâr, fısıltılarımı savursun dağlara. Taşlar, ağaçlar, dağlar — Sessiz tanıklar gibi dursun önümde. Köklere sinmiş sabrımla beklesinler beni. Ben beri bulmadan, Toprağın çağrısına kulak vermeyeceğim. Bu diyardan göç etmeyeceğim; Savrulup kaybolan bir yaprak gibi değil, Kökleriyle var olan bir ağaç gibi kalacağım.
Devamı

Var Olmanın Yüküyle

Resim
 Bir bankta oturuyorum. İnsanlar önümden geçiyor; yüzlerinde hikâyeler, ayaklarında yorgunluk… Hayat geçiyor ama ben geçmek istemiyorum. Sadece izliyorum. Sadece düşünüyorum. Ne için yaşıyoruz? Neden bu telaş, bu koşuşturma? Durgunluklarımız bile bir yere varmak için sanki. Kimi elinde bir şişeyle, üstü başı yorgunluktan sarkmış bir yaşlı adam… Kimi gözlerini çevresine bile kaldırmadan yürüyen genç bir kız… Ve benim gibi, sadece oturanlar. Oturuyoruz ama neden? Gözlemlemek için mi? Yoksa sadece yorulduk mu? Bazen düşünüyorum… Belki de bazı şeyleri görmemek gerek. Çünkü her şeyi görmek, her şeyi hissetmek yoruyor insanı. O meşhur söz geliyor aklıma: “En mutlu insanlar cahil olanlardır.” Ve belki de gerçekten öyle. Farkında olmayanlar daha huzurlu sanki. Hiçbir şeyi umursamadan yaşıyorlar hayatı. Kendilerini parçalamadan, anlamlar yüklemeden, sadece akışa bırakıyorlar. Ve bazen… o hafifliğe özeniyorum. Çünkü fark etmek, görmeye başladıktan sonra duramamak demek. Birinin gözündeki hüz...
Devamı