petrichor

 mahzun bir bakışla kayboluyorum, yüreğimi yaralıyor bu hengamelerin içinde. gönlümde saklıyorum, kimse görmesin diye... biri görse, duysa, kuş misali avuçlarımdan uçup gidecekmiş gibi. bu yüzden sessizce, ürküp gitmesin diye içimde gizliyorum. hep bir endişe zihnimi kurcalıyor; korktuğun halde bırakmamak nasıl bir his, bilir misin sa’ye? soğuktan titrersin de ayakta kalmak için direnirsin ya — öyle titriyor yüreğim de. mahzun bir sessizlik sardı içimi, düşersem dağılırım belki, ama ayakta kalmaya da takatim yok artık.