Varoluş

Üstümde bütün nazarlar,

Soğuk bir rüzgâr gibi terimi delip geçiyor.

Üşüyorum Füsun,

Üşümek deride değil, iliklerimde...

Bakışlar — gölgeler gibi sinmiş üzerime,

Ben, ben olmaktan çıkıyorum.

İnsanın var olma çabası,

Yıkık bir duvarı yeniden örmek gibi:

Parça parça,

Zor,

Ve külfetli.

Ama içimde bir ses fısıldıyor:

"Kendini bulan, Rabbini bulur."

Gökteki kuşlar

Kanatlarında taşısın bu yeminimi,

Rüzgâr, fısıltılarımı savursun dağlara.

Taşlar, ağaçlar, dağlar —

Sessiz tanıklar gibi dursun önümde.

Köklere sinmiş sabrımla beklesinler beni.

Ben beri bulmadan,

Toprağın çağrısına kulak vermeyeceğim.

Bu diyardan göç etmeyeceğim;

Savrulup kaybolan bir yaprak gibi değil,

Kökleriyle var olan bir ağaç gibi kalacağım.